Vanaf 14 maart gaan Arend Bolt en Haico Wevers aan boord van de Beagle opzoek naar de plastic soep. Namens de Van Gansewinkel Groep en Koninklijke Boskalis Westminster gaan Arend en Haico het probleem van de plastic soep in kaart brengen. Volg de avonturen op hun weblog Met de Beagle door de plastic soep.

Door Haico Wevers

Op deze blog hebben Arend en ik al regelmatig verteld over onze bevindingen ten aanzien van de Plastic Soep. Maar door velen worden wij nog steeds gevraagd naar onze (zeil)ervaringen aan boord van de Beagle. Ondanks dat we al weer enkele weken terug zijn wil ik jullie een korte impressie niet onthouden.

Naast al het onderzoek naar de Plastic Soep was het leven aan boord van de Beagle natuurlijk heel bijzonder. Het was een onvergetelijke reis, ik voel me echt een bevoorrecht persoon. Drie weken op zo'n prachtig zeilschip midden op de Indische Oceaan is een once-in-a-lifetime ervaring. Zo zijn bijvoorbeeld het meehelpen met het zeilen en het klimmen in de mast heel bijzonder. Na een korte klimcursus mag je de mast in, maar ik moet toegeven dat ik het bijna 50 m hoge topje van de middenmast niet gehaald heb. Die jacobsladder aan het einde is toch wel eng en beweeglijk.

Ook het kijken naar zee, wind, vogels en (vliegende) vissen verveelt nooit. Dolfijnen hebben we alleen in de haven van Fremantle gezien. Na een korte inslingerperiode (zo heet dat aan boord) hebben zowel Arend als ik nauwelijks last gehad van zeeziekte. Gelukkig maar, want dat is niet te voorspellen.

Het was echter niet alleen maar rozengeur en maneschijn, zo kruiste de tyfoon IMANI het pad van de Beagle. Met slechts enkele zeilen gehesen werd zoveel mogelijk langs deze tyfoon gevaren, want nabij het oog van de tyfoon waren de windsnelheden gemiddeld 70 knopen (met uitschieters nog 50-100% harder!) en de golven zo'n 14 meter.

Uiteindelijk ging de Beagle op zo'n 90 mijl van het oog en waren de gemiddelde windsnelheden zo'n 50 knopen. Ook nog geen pretje. De Beagle stampte enorm, de boeg ging wel zo'n 10 meter op en neer. We mochten alleen aangelijnd aan dek. Elke keer als de boeg in de golven klapte ging er een soort siddering door het staal van de romp. Dan hoop je maar dat de klinknagels goed vast zitten. Ik sliep gunstig, ongeveer in het midden van het schip. Degenen in het voorschip daarentegen, kwamen 's nachts vaak los van hun bed. Dat is misschien even in de Efteling wel leuk, maar niet de hele nacht op een zeilschip.

Uiteindelijk ging de storm voorbij en kwamen de prachtige zonsondergangen weer terug. Het binnenlopen van de haven van Port Louis op Mauritius was ook speciaal. Enerzijds is het een mooi moment om na 3 weken onafgebroken water zo'n mooi eiland te zien, anderzijds realiseer je je dat er een einde komt aan een hele bijzondere periode. De gehele reis, maar vooral ook de enerverende gesprekken met alle wetenschappers, gasten en crew aan boord, zullen me altijd bijblijven. Ik bedank dan ook iedereen die daaraan heeft bijgedragen.

[Bron: beagleplasticsoep-weblog van Arend & Haico]

Meer over de plastic soep:
> Meer blogs van Arend Bolt en Haico Wevers over de plastic soep
> Lees de blogs van Marcus Eriksen & Anna Cummins over de plastic soep
> Zie ook Dossier: De plastic soep