Het is nooit stil in een hut op de Clipper als het schip over de golven rolt. Een waterflesje rolt van stuur- naar bakboord. Een la schiet open en je tijdschriftenverzameling gljidt over de vloer. Je blijft wakker omdat je steeds tegen de muur bonkt of tegen een plaat hout die bevestigd is om te voorkomen dat je op de vloer glijdt. De eerste nacht was weer zo'n onrustig lange nacht. Maar overdag leven velen op. Er is al snel een vergadering over de technische aspecten van onze zoektocht naar plastic. Aan tafel zitten alle deelnemers: Markus en Anna zijn twee Amerikanen die op alle wereldzeeen al plastic hebben verzameld. Harko is van Boskalis, het bedrijf dat veel ervaring heeft met het verzamelen van vuil in de oceanen. Arend werkt bij Van Gansewinkel, een grote Nederlandse recycler.

Samen willen ze op deze tocht kennis op doen over het plastic in de Indische Oceaan. Hoeveel is er? Wat is het voor plastic? Is het mogelijk dit plastic te ruimen? We besluiten op de Clipper een prototype te bouwen van een apparaat dat ondanks de hoge snelheid van het schip toch plastic uit het water filtert. Het wordt een soort metalen haaienvin met een grootmazig net er achter. Dat wordt leuk filmen in de werkplaats op de Clipper Stad Amsterdam.

Toevallig is er later in de middag niet heel veel wind. Kapitein Andi Manser wil wel een uurtje langzaam blijven varen om op klassiekere wijze plastic te vangen. Een zogeheten Manta Trawl wordt te water gelaten en binnen een half uur hebben we ons eerste stukje plastic van de Indische Oceaan verzameld.

> Meer van Lex Runderkamp